Vriendschap

Naast familie hebben we allemaal ook een vriend nodig in het leven. Iemand die als familie voelt maar dan net even anders. En als je veel geluk hebt mag je zelfs jezelf gelukkig prijzen met meerdere vrienden. Ik ben zo’n lucky basterd.

Van Dale omschrijft vriendschap als; het bevriend zijn. Bevriend ben je als je door vriendschap bent verbonden. Een nogal platonische omschrijving als je het mij vraagt. Wat voor mij vriendschap is kan voor een ander van heel andere betekenis zijn. Vriendschap heeft te maken met zoveel verschillende aspecten. Emoties, normen en waarden, aantrekkingskracht, karaktereigenschappen, wat valt er te halen en wat kan ik brengen? Nogal een wonder dat het überhaupt lukt om vriendschappen te sluiten. Familie krijg je gratis en voor niks. Vrienden moet je ontmoeten.

Ik vind het soms vreemd hoe je mensen kan aantrekken en weer afstoten. Ik vergelijk ons mensen wat dat betreft wel eens met magneten. Je blijft elkaar aantrekken zolang de verstandshouding goed voelt en wanneer je wordt gevoed met de juiste emoties en daden. Tot het moment dat het magneetveld niet sterk genoeg meer is en je elkaar moet loslaten. Daarentegen kan het ook gebeuren dat je elkaar juist afstoot. Dan kan je nog zo je best doen maar je klikt dan gewoon niet aan elkaar. Je wordt echter altijd weer een andere kant op gestoten. Dat is dan wel weer prettig. Zo ben je eigenlijk nooit alleen. Toch?!

En als je dan denkt dat je vriendschap hebt gevonden en je denkt te weten hoe je er op de juiste manier mee om moet gaan, blijkt dat ze ook nog eens in zoveel verschillende vormen en maten zijn, vrienden. Zo heb ik bijvoorbeeld vriendinnen die ik al JAREN, letterlijk, ken. Van binnen en van buiten, van onder tot boven. Ik ken ze door en door. Hun gebreken en kwalen. Hun krachten en liefde. Ik heb hun tranen weggeveegd van verdriet en blijdschap. Ik ben ‘groot’ met ze geworden. Daarnaast ken ik vrienden die ik misschien maar vier keer per jaar ontmoet waarbij die momenten zo intens zijn dat het altijd opnieuw voelt alsof ik ze gister voor het laatst heb gezien. Alsof de tijd heeft stilgestaan. Vrienden bij wie je bij het afscheid nemen zegt: “We laten er dit keer niet zo lang tussen zitten hoor.” Terwijl je weet dat je ze pas over een maand of vier weer gaat zien en dat dat dan prima is. En dan zijn er de vriendinnen die ik nog niet zo lang ken maar met wie ik iets intens hebt meegemaakt waardoor je direct het achterste van je tong laat zien.
Het grappige is dat ik deze vrienden altijd zelf heb uitgekozen. Met mijn hart heb geselecteerd en hen heb gelabeld tot vriend(in).

Ingewikkelder is het soms als je via andere vrienden in contact komt met mensen waarvan je wordt geacht een vriendschap op te bouwen. Zo kan er een grote groep vrienden zijn waarbij de partners van een ieder eigenlijk in het diepe worden gegooid. Je hoopt dat de mensen aan wie je, enigszins verplicht, wordt gekoppeld aan je eisenpakketje voldoen. Dat ze aan jou kant van de magneet willen kleven en je niet afstoten. Dat je jezelf kan zijn en dat de momenten dat je bij elkaar bent vertrouwd zijn. Dat er geen stiltes vallen tijdens gesprekken en dat er wederzijdse interesses zijn. Je hebt ze immers niet zelf uitgekozen.

Ik kan je uit ervaring aangeven dat zo’n groep als hierboven omschreven inderdaad niet altijd even makkelijk is. Toen ik mijn, inmiddels man, leerde kennen was hij onderdeel van een zeer hechte vriendengroep. We waren nog jong toen we elkaar leerde kennen dus veel ‘aanhang’ was er eigenlijk nog niet. Scharrels overigens wel. Genoeg. Dolblij was ik als er weer een meisje was opgepikt door een van de jongens met wie het klikte. Jammer dat ik soms na twee weekenden alweer afscheid van haar moest nemen. Ik was de enige die een beetje bleef hangen en opgenomen werd. Als we op pad gingen was het ‘me-and-the-guys’. Nu, na 13 jaar, is er een zeer hechte groep ontstaan mét vrouwen. Een groep die veel met elkaar heeft meegemaakt en gedeeld. Een groep die samen ‘volwassen’ is geworden. We hebben mensen omarmt en binnengehaald, families leren kennen, elkaar aangehoord en opgevangen. We zijn met elkaar op pad gegaan, letterlijk en figuurlijk. We hebben elkaars verdriet en blijdschap gevoeld. Er zijn huwelijken en geboortes gevierd en de dood was soms dichtbij.
Ik vind het bijzonder dat ik met een groep mensen zoveel heb gedeeld die ik van te voren niet als groep had geselecteerd. Het is zelfs zo dat ik waarschijnlijk nooit één op één met een aantal mensen zou afspreken. En toch kan ik volmondig zeggen: “Het zijn mijn vrienden.” Blijkbaar is dat de kracht van een groep in tegenstelling tot een vriendschap tussen twee mensen.

Graag zet ik vanavond even één persoon uit ‘de groep’ in het zonnetje. Eigenlijk moest ik een sinterklaasgedicht voor haar schrijven of een surprise maken. Ik schrijf dan wel graag, ik ben echt geen dichter. En een groot knutselproject oppakken als je moeder bent van een ik-doe-alles-wat-niet-mag-omdat-ik-2-ben-geworden-peuter was ook een uitdaging.

Lieve Anouk, ik draag bovenstaand stuk graag aan je op. Jij bent voor mij zo’n uniek persoon uit een groep mensen met wie ik al zoveel heb gedeeld. Je was de tweede vrouw die bleef ‘hangen’ en wat hebben we mooie momenten met elkaar gedeeld. Je weet zelf wel wat ik bedoel. Zeker afgelopen jaar. Ik heb je zo zien stralen. Mooi om te zien.
We lopen dan wel niet de deur bij elkaar plat, we spreken dan wel zelden één op één met elkaar af, weet dat je een speciale plek hebt, in het kamertje van vrienden, in mijn hart.

X,

Daphne

 

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *